Pred ponoćna Galerija Bosna zemlja Božije milosti


 

Orlovski visovi                                                                Lebdeća milost

 

  

Ona i cvijetni snovi                                                         Dan cvijeća

 

  

Violetni kontrasti                                                  Morski visovi

 

 

  

Violetni izvor u plavom                                                        Čipkasti zimski dan

 

 

Prohladan jesenji dan                                                          Krvavo trnje

 

 

 

Plavetni vodopad                                             Dan radovanja

 

 

Ljeto na jezeru                                                             Drveće u violetnom okruženju

 

 

Zimske čarolije modre rijeke                                  Zamršeno traganje za novim licima

Alma Čardžic – Naša mati Hadžera / Song – Lyrics

 

 


Naša mati Hadžera

 

S br'jega na br'jeg hitila,

kano lasta zivkala,

povojče pogledala,

naša mati Hadžera.

 

Vidje l’ iko muka tih,

i halova majčinih,

i damara dušinih,

gdjeno nikog ne ima?!

 

Allah, Allah, ya Allah,

na Te se ja oslanjam!

 

»Ibrahimov Rahmane,

Koji slušaš uzdahe,

ko god muka dopane,

spasi moje dijete!«

 

Bož'ji rob kad smalaksa,

tiho voda zatapka,

a Ismail proplaka –

Allah joj se odazva!

 

Ko Allaha zavoli,

šta mu rekne učini,

kapije mu otvori

odakle se ne nada.

 

Junus Džemal rek'o je:

spasio se svako je

svom Rabbu ko hit'o je.

Mesela k'o Hadžera.

 

 

Bleki – Sjećanja ili samo jednom se živi

 

Danas je prelijep , sunčan i zasnježen dan . Slavljenički.

Još jedna grlica, našom greškom ,odlazi iz naših prelijepih nadanja.

Tada se ,obično  u naše misli zavuku tragovi prošlih kiša koja nose sjećanja, kap po kap.
i ne znamo zašto , odjednom ,  nismo raspoloženi da budemo blesavi, nadobudni i pametni.

Vjerovatno  smo tužni i sjetni.
I ne želimo da bilo kome pokvarimo dan.
Danas , na današnji dan nekih snenih prelijepih vremena ,
misli nam klize ka njima iako znamo da se vratiti neće.

Čuli ste izraz : samo jednom se živi.

Jedna pjesma je dodala poentu:

Sve je ostalo varka.

Čujete taj izraz u mladosti, čini vam se trivijalan i dosadan , i mislite baš i nije neka pamet.

Tada ne znate da jeste.

Velika je to pamet.

Kako neshvatili ,  tako ste i živjeli.

Nepametno.

 

Mnogo , godinama , decenijama kasnije shvatite da  ipak samo jednom se živi.

Tada  već biva kasno .

Život je prošao pored vas , a da vas skoro nije ni okrznuo.

Sjetite se da ste jednom davno htjeli uzeti očevu limuzinu i kupiti buket cvijeća.

Urediti se kao Mali Princ ,  iz bajke sa srećnim završetkom.

Zastati pred njenim kapidžikpm i strpljivo,

ako treba satima , danima , decenijama , čekati.

I čekati!

Bojeći se jedino da vam crvena ruža umotane u novinsku hartiju ne uvene.

Ako treba i do kraja života čekati i  buljiti u prozor u kome se blista bijela ,

cvjetićima ,  njenom nježnom , djevojačkom rukom izvezena zavjesa.

Jer vijedilo bi. Znali ste to. I tada i sada.

 

Ta neka , je bila najljepša, najmilija i najčestitija djevojčica – a žena,

čiji je osmijeh zakačio vaše srce i dušu.

I danas vam srce zadrhti pri pomisli na tu snenost i ljepotu.

I zaboli.

Jer…

Samo jednom se živi.

 

Pa eto, nekako niste imali vremena da zastanete.

Nekako se niste obazirali na živi krvavi grumen u grudima.

Ili ste bili previše muško da vas mahala vidi sa ružama u rukama.

Ili vas je bio strah da dobijete nogu pred svjedocima.

Ili ste pomislili da je nisti dostojni.

Ili su vam branili.

Mnogo je tih ili, a vi mladi i u mislima vam običnost života, koji , samo jednom se živi.

 

Htjeli ste krenuti stopama onih dugih, odraslih.

Nepametnih.

Godinama poslije , saznate da je njeno srce kucalo za vas i umrlo za vama.

Da vas je voljela .

Čekala i čekala.

Čekajući uvenula i pisala pjesme i neposlata pisma ljubavna, u kojim ste vi glavni lik.

Da je samo jednom živjela za vas , i umrla tiho misleći na vas i ono što je trebalo biti.

A nije.

 

Samo jednom se živi.

Niste to učinili, uzeli očevu limunzinu ili barem taksi.

A ništa vam ne bi bilo , da ste i pješke klepnuli na kraj grada.

Nije to na kraju svijeta.

Niste ništa učinili,  jer , neko vas je naučio da budete ponosni i muško.

Da budete dostojni svoga porijekla.

Jer, ona je ipak samo sirotica sa vrha mahale, čiji je kućerak godinama kopnio sa njom.

 

Na kraju svoga puta, još uvijek zamišljate da se zelena vrata njene kućice u cvijeću otvaraju.

Ona izlazi, sunce joj se ljubomorno zaplete u kosu, pomiluje joj uzbibane grudi.

Vama srce hoće da izleti.

 

Izlazite iz limuzine, prilazite joj , a njen osmijeh vas ogrne za čitav život.

I taj pogled , ta ljepota vas natjera da kleknete, primite je za ručicu, poljubite je i šapnete:

-Volim te mila…

Ime nije sada bitno.

Čitate ga dok stojite pred njenim meit tašom i oplakujete vas dvoje i vaše nedoživljene snove.

 

Što bi poete rekle:

-Samo jednom se živi.

U prevodu:

-Ako pomislite da kupite cvijeće, obavezno ga odmah , ovog trena kupite,

da ga život ne bi spustio na vaš taš.

 

 

 

Hari Mata Hari – Lejla / Song – Lyrics


Uzbibana čežnja Razigrani vrt  Plavetna duga

 

Niz polje vjetar miriše

I bol me prati kao sjena

Da l’ negdje za mnom uzdišeš?

 

Gdje si od mene sakrivena?

 

U kosu stavi ruzmarin

I jedan cvijet kraj šadrvana

Lejla, zar bi mogla ti drugog voljeti?

 

Golube, moj golube

Nosi joj suze mjesto pjesme

 

Ako te sutra zaprose

Znaj tamo neću biti ja

Lako se tuge oproste

Al’ samo ljubav nikada

 

Zar bi mogla ti drugog voljeti?

 

Golube, moj golube

Nosi joj suze mjesto pjesme

Ja odlazim k’o da sam kriv

Što voljeh onu koju ne smijem

 

Golube, moj golube

Nosi joj suze mjesto pjesme

Odlazim k’o da sam kriv

Što voljeh tebe koju ne smijem

 

Što voljeh tebe

Lejla

Galerija Bosna zemlja Božije milosti u 15 03

 

 

 

 

Prozračne sjene    Svijet igre

Prozračne sjene                                                                             Svijet igre

 

Plavetna duga   Razigrani vrt

Plavetna duga                                                                           Razigrani vrt

 

Uzbibanost   Prekrasan dan

Uzbibanost                                                                        Prekrasan dan

 

Neodoljiva priroda  Autoportretovo proljeće

Neodoljiva priroda                                                                Autoportretovo proljeće

 

Vjerovanje  Bezuslovna ljubav

Vjerovanje                                                                                Bezuslovna ljubav

 

Djetinje radosti    Ljubav roditelja

Djetinje radosti                                                                            Ljubav roditelja

 

Galerija Bosna zemlja Božije milosti u 14 02

Oda prirodi    Sunčeve refleksije

Oda prirodi                                                                        Sunčeve refleksije

 

Uzbibana čežnja   bager

Uzbibana čežnja                                                                                Bager

 

Pogled ruže    Usamljenik

Pogled ruže                                                                    Usamljenik

Dani ko leptiri il’ orke / Igrokaz na dan 11. Maj / Svibanj

Danas je Subota 11.   Maj  / Svibanj 2019. godine.

Ovako su se dani  podijelili:

130 dana   odsvibilo svoje, 235 čeka na svibanje .

Čudno,  zamislimo se mi ,   dani su ko leptiri procvjetaju iu jednom danu i nestaju  kao i pupoljci ruže.

Pupoljciu se pretvaraju u prekrasne  mirisne ruže, a dani pretvore insane u uvele nesrećnike kojima

povratka nema.

Oni dani koje se jave slijedeće godine pod istim datumom , nisu blizanci pokleklih , čak im ponekad nisu

ni nalik, osim po odlučnosti i nestajanju.Oliti vlastitom ili insanskom.

Ali ako istim imenom slove , merebit da nam eonima isti dani murafe prodaju i vraćaju se, jedni te

isti, uvijeni u drugačije  oblande. nekima slatki a nekima obljutave život za vjek vjekova.

 

Što bi poete rekli:

Dani su su pahuljasti ko leptiri, a ubitačni ko orke.

U prevodu:

Iako su orkama ljudi bljutavi , dani nisu toliko izbirljivi.Naređeno im  – nikome nema popusta i

oprosta.