Pred ponoćna Galerija Bosna zemlja Božije milosti/Spanish Guitar I

  Bosna je Zemlja Božije milosti

 

Svjetla na kraju puta   Jablan

Jablan                                                                                    Nježni krajolik

 

Svjetla na kraju puta  Rijeka blistava

Svjetlost na kraju puta                                                        Rijeka blistava

 

Dolina čednosti    Zaboravljena prošlost

Dolina čednosti                                                        Zaboravljena    prošlost

Potočić  Planina

Potočić                                                                                 Planina

 

Lomača   Dim

Lomača                                                                               Dim

 

Oprost  Krajolik strasti

Oprost                                                                               Krajolik strasti

 

Prever – Na uglu jedne ulice

 

Podne je,a sve je sasvim mračno

i s vremena na vrijeme naglo crveni.

Na uglu ulice koja više ne postoji

smrt se šeta k'o po svojoj kući.

 

Ne tiče me se, ja čekam dugu

a duga je moj ljubavnik

Ljubav se krije bilo gdje

Ljubav se nalazi bilo kad

Ljubav se vodi  bilo kako

jer ljubav je mlađa od smrti

čak i da su rođene u isti čas

Na uglu ulice koja ne postoji više

smrt je otišla maločas

dotjerana i podmlađena.

 

Ne tiče me se, ja ćekam dragog

i sigurna sam da danas njoj

on neće biti mušterija.

Žak Prever

 


04.02.1900.-Rođen francuski pisac Žak Anri Mari Prever, nazvan “pjesnik Pariza”. Počeo je pod uticajem nadrealista, ali je vremenom izgradio originalan izraz jednostavne i sažete forme. Njegovu poeziju karakterišu revolt, mladalački cinizam, ismijevanje autoriteta. Napisao je više poetskih scenarija, možda najljepših u francuskoj kinematografiji, za filmove režisera Marsela Karnea “Obala u magli”, “Hotel Sjever”, “Dan se rađa”, “LJubavnici iz Verone”, “Djeca raja”, “Vrata noći”. Djela: zbirke pjesama “Riječi”, “Veliki proljećni bal”, “Kiša i lijepo vrijeme”.

Prever, je umro 11.04.1977.

Tako nam kroničari bilježe jednog od najvećih lirika dvadesetog vijeka.

Mi ga prozvali vjesnikom proljeća, jer malo ko je o ljubavi znao pisati tako jednostavno, pučanski, prirodno ,kao da je ona samo proljeće.

Mi ćemo dodati jeoš par hroničarskih rečenica o Preveru.

1925.godine Žak Prever se venčao sa prijateljicom iz detinjstva Simon Dijen. To je ona djevojčica Barbara, koju je morao pitati da li se sjeća ,kako je kiša neprekidno padala.

Od 1930, zajedno sa mlađim bratom, filmskim režiserom – Pjerom, radio je na realizaciji nekoliko filmova, kao glumac, asistent i scenarista. Tridesetih godina Prever je počeo da piše i za kabaree, kafe-teatre i avangardne pozorišne trupe: kraće drame, monologe, horske recitale i šansone.

Žao nam je što biografi nisu zapamtili više detalja o ženama njegovog života.Nije bitno da li su priče vesele ili tužne,one su dio njegovog života.

Jacqueline Laurent,mlada i prelijepa glumica i dražesna Claudy Carter, su mali predah do Janine Loris koju 1943. godine ženi , da bi se 1946. rodila se Mišel, kao kći Žaka i Žanine Prever.

Žene su žene kaže Prever.

One su takave kakve jesu,cvjetne,blistave,nježne,ljubomorne zaljubljene, sanjalice,mirisne,vesele,rasplakane,raskošne,ljubavnice ,majke,žene sa pločnika…

Šta se može, kroničari nisu ljudi sa damarima.Isto kao kritičari.Oni samo bilježe šture podatke i fabule.Da su kritičari bilo kakvi poznavaoci umjetnosti ,ne bi se bavili kritikom,radili bi umjetnost.

Kritičari će vam za Prevera reći da je nadrealista, egzistencijalista, realista,pa čak i futurista i kubista…zaboravljajući da se on svemu njihovom , pa i svima njima rugao.

Sa nepunih dvadeset godine je sve te pravce gurnuo u stranu,pride još i jednoliki aleksandrinac ili rimu,prezirući deklamatorskeske tenzije.

Nadrealiste će ismijati.

Egzistencijalistima i njihovom šupljoglavom papi Sartru će dati nogu.

Realiste će slati da mu kupuju cigarete.

Pikaso i Dali ga nisu zanimali, jer su se u ime avangardnosti isuviše udaljili od života ,ne prepoznavajući ga i karikaturalno se odnositi prema njemu.Pikasu će pokloniti jabuku za doručak.

On je bio dobar,miran i tih čovjek,koji nije patio od glamura. Glamur se išao njemu pokloniti. Dolazili su sineasti da iskamče njegove riječi. Libreta za najpoetičnije francuske francuske filmove tog doba je pisao upravo on, Žak Prever.

Nije imao ni sedamnaest godina kada su ga poslali da ubija.

Koga će ti, bolan ,poeta ubiti.Stajaće na pustopoljini,gledati metke kako mu pored lica,pored srca zuje ali pucati neće. Njegovo oružje su riječi.Priznao je ni jednog metka nije opalio.Remark koji je imao tek dvije godine više, mu ,sa druge strane ,nije uzvratio.Poeta da kidiše na poetu, na čovjeka?Ne ide to.

Vidjeće i zapamtiće Prever i Remark mnogo smrti.I pisati o njoj i beznađu koja poslije rata slijedi.Preziraće crkve i poretke ,streljaće njihove glavešine i žbirove , na svakom koraku i ići dalje uspravne glave.

Zbog onih dobrih,običnih ljudi pričaće jednostavnim rijećima o onome što su vidjeli,voljeli ili željeli vidjeti i voljeti.Rane su privremeno zacijelile i vrijeme je da pustimo Remarka da radi.proza je obimnija i tu ima mnogo više posla.

Vrativši se iz rata Prever više nije bio dijete i nije mu bilo do pozerskih šupljanja nadrealista ,egzistencijalista,dadaista i inih ista.On će u pero smotati dah trenutka i prenijeti ga bojama koje istinitu poeziju boje.

Prever se okovati ljubav,poklanjati ružu za jedan dan,a tu ljubav,tako silnu,tako nježnu,tako očajnu, zauvijek. Neće se stidjeti da voli starice koje sa uvelim cvijećem čekaju pobjednike. On će vidjeti djecu da se vole stojeći,čekajući da bjele grudi postanu podatne, dok puževi idu na pogreb.

Odjednom počinju detalje Preverovih slika gurati u šansone.Mnogi kažu da se francuska šansona, zahvaljujući pitkosti Preverove poezije preporodila i procvjetala. Pariz i Sena su bili Preverov život.

U Parizu su pločnici malo drugačiji. Tamo se djevojčice podaju za su,za koricu hljeba. Da li je na Pigalu susretao trinaestogodišnju Pjaf.Možda su se u prolazu okrznuli.Ali on je već postajao bard kojeg su napuštale ratne more,a ona je tek za tri godine trebala da izgubi malenu Marselu.

Petnaestak godina kasnije Vrapčić će pjevati njegovo Uvelo lišće.I Iv montan,Žilijet Greko,Barbara Strisend,stotine njih i nezaboravna Paula Cole.

Koliko je tu ,uz Senu, uglova,fenjera ,kaldrme,ptica i ljudi koji bezglavo srljaju.A bome se i ljube,i vole, i još mnogo više od toga. Mnogo više nego što on to može u svoje pjesme kanonizirati.Nije želio da čitaoce pretvori u voajere,već samo u ljubitelje istine, ljepote i ljubavi.

Nekad bise ulijenio.Sjeo bi u neki bircuz,takve je kafe'e najviše volio, napose one u ulici Kanal sv.Martina,pijuckao i gledao golubice i golubove kako se takare i kako im perje leti.

Nije se stidio.Zašto bi?

On je pjesnik cvijeća,proljeća i ljubavi.Majstor jednostavnosti i trenutka.

Kao vrsni fotograf , zaledi sliku i pjeva o njoj.Na čitaocu je kako će i koliko će od te slike primiti u svoje bilo.

Uvijek će se zaboravljati da je on poeta kakvog Francuska nikad nije imala.

Bio je sretnik koji je preživio jedan rat.Zna preživjet će i drugi,ali neće prestajati da piše o živom pjesku,jutarnjem doručku,jeseni ili lijepom vremenu mladosti.Malo je francuskih pjesnika potrošilo mastila i riječi kao Prever.

Neke od tih pjesnika volimo,neke podnosimo,a neke ne zarezujemo.Sve zavisi od raspoloženja.

Za Prevera vam ne treba raspoloženje.Treba vam minut slobodnog vremena.Taj minut će se pretvoriti u bujicu slika koje mogu trajati satima.

Eto ,to vam je Prever koji će se narugati i smrti phevajući o lijepom životu,ali normalno, neće moći pobjeći od nje.

Ironija , umro je daleko od Pariza bez kojeg nije mogao disati.Ali ,kažu da je pročistio pluća i umro srećan udišući vazduh Bretanje,vazduh djedova.

Lijepi život

Kada je život završio igru

Smrt sve postavlja na svoje mjesto

Život se zabavlja čitavog trajanja

dok Smrt uređuje kuću

bez obzira na prašinu

koju sakriva po prostiračem

Toliko ima lijepih stvari

koje ona zaboravlja.

Prever – Deca kad se vole

 

Deca kad se vole

ljube se stojeći

po kapijama noći

dok prolaznici ukazuju prstom na njih.

 

Ali decu kad se vole

Baš briga

da l’ ih ko vidi

jer tu su samo njihove senke

treperave u noći

koje izazivaju kod prolaznika

bes,

prezir,

smeh

i zavist.

 

Deca kad se vole

nisu ovde ni za koga.

Tada su dalje odavde

nego što je noć,

i mnogo dalje

nego što je dan.

Ona su

u zaslepljujućoj svetlosti

prve ljubavi.

Igorkaz o Veljači na dan 04.Januara/Veljače 2018. godine

Danas je nedelja  4. Veljača 2018. Latini bi rekli februar,normalno po Vukovom zboru.

Jesu ovi Latini čudan narod. Mimo svijeta daju nazive mjesecima.  Eto , zar nije lijepo reči veljača. Ima mnogih značenja. Neki  kažu da je veljača od dužih veljih dana. Jopet  i kažu da je ime nastalo po blagdanu veljak  ( svičen – Sviječnica 2. veljače/ februara).

Mi kaki smo naopaki imamo svoje tumačenje. Mislimo da smo u pravu kao i uvijek.

Evo u februaru veje ko ludo , a minusi su toliki da se čovjeku naopako smrzne jezik. I on umjesto da kaže veju veju pahulje , smrznutim jezikom izgovara veklju velju pahulje.

A gdjegokare kontaju velji , velji su minusi.

A ima i seksista koji tvde da to ima veze sa fucanjem pasa i mački. Pa im je takarenje velje od najveće insanske zamisli o veljanju. U prilog svojoj svojoj tvrdnji seksiti dodaju argumnent. Trebao bi se naziv mjeseca primjeniti u veljavaljača.

Znamo na šta ciljaju, nalet ih bilo. Da se i ljudi pridruže veljem valjanju. Joj jesu blesavi milju gradi naopako. Mošte mislit. Minusi preko dva'set stepeni , snije do za grla, a ljudi insanski hajvani prave prtine da bi se velje valjali.

Latini ne smmo da su čudni , oni su lukavi uvijek bili. Za svaku zgodu po jednu poskočicu skontali. Ili se to vabi poslovica. Nemamo pojma , nismo mi za poslovice oliti poskočice.

Mi smo za… Ha , zinite da vam rečemo.

Vako su Stari Latini skontali . Veljača i Siječanj  odnosno Februar i Januar ne postoje .Kontaju šta će im ta dva beterna mjeseca. Zato ih nema u Rimskom kalendaru jer su u starom Rimu smatrali da je zima bez mjesečnih perioda ( Decembar bio je posljednji mjesec u godini).

Što bi poete rekle :

-Joj blentovija , majko mila.

 

U prevodu:

– Džab , džabe im je. I minusi i snjegovi zapadaju do preko glave kad im se ćefne. Ne moš im kao ni anamo onoj pera odbiti.

E nemojte nas sad ćerati da o nepoderivoj ponavljamo priču. Ne valja pričati o nepoderivoj. Treba je stalno pokušavati poderati

Bosna zemlja Božije milosti – Galerija u 15 03

 Prozračni snovi

 

 

Svijet azura    Krhki đardin

Svijet azura                                                                              Krhki đardin

 

Blagorodni oblaci    Plavetni san

Blagorodni oblaci                                                                       Plavetni san

 

Tanani snovi    Lepršavi snovi

Tanani snovi                                                                        Lepršavi snovi

 

Bosna zemlja Božije milosti Galerija u 14 02

 Tišina i sni ljubav moja

 

Ljubav plamti 1  Vali purpirne dobrote

Ljubav plamti                                                                                                 Vali purpure Dobrote

 

Zadivljujuća-svjetlost Tišina i sni  Život 1

Zadivljujuća svjetlost  Tišina i sni                                     Život

 

Tišina i sni ljubav moja  Moje čežnje Tišina i sni

Tišina i sni ljubav moja                                                     Moja čežnja tišina i sni

 

Bosna zemlja Božije milosti – Galerija u 13 01

 Bura mora ljubavi

 

 

Crveni svijet ljubavi  Mala velika princeza sanja

Crveni svijet ljubavi                                                  Mala / Velika  princeza

 

Plavetna bašta  Kapljica

Plavetna bašta                                                                          Kapljica

 

Usamljenik Tišina i sni Moja-Tišina-i-sni

Usamljenik i Tišina i sni                                                                  Moja tišina i sni

 

 

 

Nojeva Arka – Najnovija ljudska imbecilnost

 

 

 

 

Pojavila se Arka od sto miliona dolara.

Ništa neobično.

Lađa od dasaka i klinaca za tu cifru, je možda sasvim realna u Americi.

A valjalo je nekako udomiti novce  otete od sirotinje.

Kao što prepostavljate, ti udomitelji su mnogo  bogatiji od svoga pučanstva kojemu otimaju penezi.

 

Ako vam kažemo da iza toga stoje shvatićete koliko to neukosti i gluposti ima.

Kreacionisti.

Šačica umobolnika , zaslijepljenih dolarom i u svom sljepilu ne prezaju od prisile , laži i paganluka.

 

Na žalost , njihovo djelo potvrđuje da uvijek ima ćurki koji će i poslijednji cent dati ,

da se uklope u glupost.

Sto miliona dolara za drva i klince, a stotine miliona gladnih širom svijeta umiru svakog dana.

Humanost, oni tvrde hrišćanska je na djelu.

A i planet X – Nibiru ima da njih strefi po sred glave, mimo ostali svit.

 

Mi se ograđujemo od njihovih misli i djela.

Bogohulne su i paganske.

 

 

 

.