Bosna zemlja Božije milosti – Pred ponoćna Galerija

 

Ah , ta magična Žena

 

Dugine sestrice   Trista deset poljubaca vrelih

Dugine sestrice                                                             Trista deset poljubaca vrelih

 

Pogledom upalila je plamen     Mirisni cvijet ljubavi

Pogledom    upalila je plamen                                                   Mirisni cvijet ljubavi

 

 

Ona bez imalo srama  Sladoledni kup

Ona bez imalo srama                                                      Voćni kup

 

Nada na izvoru ljubavi  Slomljena ljubav

Nada na izvoru ljubavi                                                   Slomljena ljubav

 

Bol rastanka   Plameni vjetar

Bol rastanka                                                                            Plamena ljubav

 

Bijes   Čarobna noć

Bijes                                                                                           Čarobna noć

 

Zvizdan   Trnoviti ružičnjak

Zvizdan                                                                    Trnoviti ružičnjak

 

Djevojčica sa fransuskom kapom među ružama   Pupoljaki i trnje

Djevojčica sa crvenom kapom među ružama                                 Pupoljak i grmlje

 

Plavetna duša  Dodir anđela

Plavetna duša                                                          Dodir anđela

 

Plamteći žbun  Kućerak u cvijeću

Plamteći žbun                                                                 Kućerak u cvijeću

 

Pogled u svijetla zviježđa    Balončići lebde

Pogled u svjetla zviježđa                                                 Balonćići lebde

 

Tisoč in ena noč   Arabeska i ljubav

Tisoć in ena noć                                                           Arabeska i ljubav

 

Bodler – Himna Lepoti

 

/ Cveće zla XXI /

 

 

Stižeš li s nebesa il’ iz večnih tama,

Lepoto? Tvoj pogled, svet i krcat tminom,

izmešano sipa zlo i dobro nama,

pa te zato mogu porediti s vinom.

 

U tvom oku sunce zalazi i sviće;

Kao burno veče ti odišeš zrakom;

Usne ti amfora, a poljupci piće

što heroje slabi, decu čini jakom.

 

Iz bezdana kroči, il’ sa zvezda pade?

Uz tvoj skut se udes mota kao pseto;

Nasumce rasipaš radosti i jade,

vladajući nad svim, nehajna za sve to.

 

Po mrtvima gaziš i rugaš se njima;

Pod nakitom tvojim i groza je ljupka,

a porok, taj dragulj najdraži međ svima,

po stomaku tvome zaljubljeno cupka.

 

Ozareni smrtnik leti tvojim tragom,

svetiljko, i kliče: Blagoslov tom plamu!

Dahtavi ljubaviik povijen nad dragom

sliči samrtniku što miluje jamu.

Bleki – Puste su ostale mahale moje

Već odavno

decenijama

puste su  ostale mahale moje

od dana kada vjetar je zavejao

sa mojim krikom

odnio

osmijeh

dodira njenih

 

usamljen

praznim očima

oplakujem  mrkle noći

čekajući onu koje više neće doći

 

ukrala se u vjenčanici bijeloj

na odru od  centofilija  crvenih

zaspala

moje snove poput duge

u crni led  obojila

 

kao kukavica

kojoj  ljubav nebom domahuju

sjedim

kraj ugasle peći

snova

zurim u zvijezde

dok  tužna violina u duši svira

 

sanjam

njen poslijednji san

djetinjim pogledom se osmjehuje

anđela

ljubav moja plavetna

bodri me

da  pjevam pjesme ljubavne

kist u ruci držim

 

vjetar nad mahalom

svaki dan svitanjem

i sutonom

šapuće

niko ne zna

koliko sam te volio

 

 

Bajka o Aleji platana kraj izvora Modre rijeke


Noćna svjetlost    Stablo   Ona sa cvijećem u kosi

Milodarje  Bosno moja Zemljo Božije milosti Sarajevo moje Grade čednosti

Modra rijeko Bosne moje  Plavetna duga Uzbibanost

Vesna Morena S.  Drveće pored rijeke  Duša boli

 

Svijet ruža Mali princ Svjetlost na kraju puta

 

Na domak  Aleje Platana

tri  kilimotra duge,

pored blistavog Izvora,

Rijeka je zeleno Modra,

nalik onoj blistavoj

što Zemlji mojoj jedinoj,

po njoj je  ime dato.

 

Prije slikarevog  mosta

gradić jedan u sjećanju osta.

Umoran.

 

 

U umornom gradiću Most čežnje.

Na mostu čežnje

Mali Princ tuguje.

Tugujući princ gleda i traži.

Željezni most.

Razdora.

 

Na mostu razdora magla.

Razorna.

Ispod magle razorne.

Rijeka željezna.

Pored rijeke željezne,

Livada cvijetna.

Na livadi cvjetnoj ,

kuća oronula.

 

Kuća oronula ima dva ulaza.

Sumorna.

U jednom ,sumornijem

ima prvi sprat.

Strepnje.

 

Na spratu strepnje jedna vrata bijela.

Iza vrata bijelih  soba snježna.

Sanja.

U sobi sanja  tugom obojen ležaj .

Duge.

 

Na ležaju duge žena spava.

Bolna.

U bolnoj ženi nevina djevojčica usnula.

 

U usnuloj djevojčici snovi.

Nemirni.

U nemirnim snima bajka.

Prastara.

 

U prastaroj bajci

Aleja je platana.

Duboka.

 

Na početku Aleje duboke Izvor.

Veliki.

Izvire izvor veliki iz gromade kamene.

Gromada kamena samuje.

Okamenjena samoća kazuje.

 

Bila jednom nekad davno Aleja platana.

Odmah počinjala tu kraj Izvora,

pa se i završavala.

 

Ta aleja platana

što počinjala je odmah kraj Izvora  Istine

kojem je djevojčica pješke hodila,

na kojem je djevojčica neutoljivu žeđ gasila,

pored koga je djevojčica mirisave ljubičice milovala,

u kosu mirise stavljala,

iza kojeg je djevojčica šarene krajolike dočaravala,

iznad kojeg je prelijepe nove bijele Dvore  svome princu gradila.

 

Ta Aleja platana

ne završava odmah,tu kraj Izvora Tuge

u kojem je  djevojčica biciklom brodila.

Snove odmarala,

pored koga je djevojčica Tugu polagala,

iza kojeg je djevočica Suze sakrivala

iznad kojeg je djevojčica suze raspršivala.

 

Ta Aleja platana

tri kilometra duga od Izvora bola 

 kojem je djevojčica  motorom plovila.

Na kojem je majku tražila,

pored kojeg je djevojčica svoju nevinost u duši nosila,

iza koga je djevojčica ocu ne ocu bježala.

Iznad kojeg je djevojčica Princa malog čekala,

pa se Aleja i završavala.

 

Bila jednom nekad davno jedna Aleja platana,

odmah počinjala tu kraj Izvora Duge,

tri tisuć metara dugačka pa se i završavala.

 

Ne hodi više Alejom djevojčica mala,

što put šarenih leptira je žeđ gasila,

nježne ljubičice milovala,

prelijepe krajolike dočaravala,

snove odmarala,

tugu polagala,

suze sakrivala,

samoću raspršivala,

nemajku tražila,

od nemani se sakrivala.

Princa malog  dozivala,

kraj izvora,

tu gdje počinjala je Aleja platana.

 

Bila jednom nekad davno

jedna Aleja platana,

odmah počinjala tu kraj Izvora duge

tri kilometra dugačka pa se i završavala.

 

Ta aleja sada šuti ,

najljepše snove o djevojčici snuje.

Izvor joj pomaže,

žubor muzikom.

 

Jedne veoma tužne zimske noći,

još tužnijeg majskog dana,

umorna žena neka u Aleju kroči,

lik i stas Aleji znan,

ali sumoran  

nešto sporiji i teži,

od nečega očito bježi.

 

I ta Aleja platana prepoznaje misli

što se roje

iza očiju nevinih,

zvjezdane boje,

riječi samoće stoje.

 

Ljubavnu žeđ ugasila nije,

šarene krajolike poderala,

ljubičice milovati zaboravila,

ljudima zdravlje darivala,

Sebe bradatom dripcu jednom  dala,

ali čedna kao i prije ostala.

 

Majku pronašla,bolje da nije.

Otac je nije stig'o da gvozdenom stegom je bije.

Jedino što ljudskošću svojom dva pupoljka ima,

klavir kćerkicu i vrijednoga sina.

 

A  snove pokopala.

A  suze zaledila

A  tugu prigrlila.

O‘ nda razmislila.

J'oj  ljubav je možda odbacila.

 

Bila jednom davno jedna Aleja platana,

odmah počinjala tu kraj Izvora suza,

tri tisuće metara suza dugačka a se nijemo završavala.

Poklanjajući misli toj aleji platana,

kao nekad,do Izvora stiže

na nijemi upit istinu reče.

Princa malog srela je nekako slučajno,

sa sladoledom u ruci

u rano Proljeće Radosti.

jednog toplog ljeta,

jedne prelijepe Ružine Godine

kada su ove počele cvati ljubavlju,

več u avgustu ljubičica,

poslije januara plača,

prije maja nevinosti.

 

Upooznah ga ,

ali ne prepoznah,

kad  mi ljubičice,

ruže srca svoga,

nježno sneno poče poklanjati.

I još k'tomu sa usana i sa grudi

i sa tijela i đardina,

što već bješe moja sreća,

moja želja,

poče isto cvijeće brati,

mirise upijati.

 

Kada stade,

da bi jošte više zaiskao,

htio suze moje odlediti,

tugu otkloniti,

nježnost tkati,

ljubav poklanjati,

snove sniti,

pjesme liti.

Mene mladu poče radovanjem svojim zvati,

hrabrost davati

ljubav tražiti.

 

Uplaših se jako bome.

Pobjegoh malenom gradu svome.

Zaključah se u malu sobu snova,

legoh na ležaj boli i duge;

Usnih i tek tada,

o koje li tuge,

ja ga spoznah ali dockan,

jer ga ubih,

pa ga doklah Princa Malog dosanjanog

i u njemu svu čestitost i njegovu a i svoju.

 

Bila jednom nekad davno jedna Aleja platana

odmah počinjala tu kraj Izvora boli.

Tri kilometra dugačka bila pa se i završavala.

 

Danas.

Umire ta Aleja platana.

 

Djevojčica slomljena živi sa uspomenama

teškim tri tisuće metara,

na kraju trinaestog dana proljeća,

poslije četrnaest i pola dana ljeta

k'tomu četrdeset osam,

i na kraju još sasvim nešto malo više

Godina Samoće.

 

Ponekad samo sjedi ,

uspomene lijepi,

neke hoće da izbriše,

kao začarana igrom Staklenog života.

 

Sjedi kraj druga svoga Izvora

na kojem je žedna ljubavi,

iza koga je nevinost titrala,

pored kojeg su ljubičice uvenule,

iznad kojeg  bijeli Dvor sanja

srušene pute njene.

Ipak usud nametnuti proklinjati ne zna.

Oh jadne li djevojčice šumi Aleja platana na umoru,još uvijek tri tisuć’ metara duboka.

 

Oh.žalosne li žene

žubori Izvor studeni.

Aleja i Izvor okreću leđa ženi  

šute i bleje put uplakanog neba.

 

Bila jednom davno jedna Aleja platana

odmah počinjala tu kraj Izvora sastanaka,

tri tisuće metara dugačka bila

pa se i završvala.Aleja dugo umirala.

Izvor nešto duže izvirao,

djevojčica,dijete Malog Princa

nikad više dozvala nije,

Princa malog

njegovoj bajci odaslanog.

 

Aleje platana odjednom ne bi više.

Izvor prestade da žubori i diše.

Okamenjena gromada nevinosti,

djevojčicinog  lika

i dalje ne doziva Princa malog

od htijenja njenog  palog.

 

Bila jednom nekad davno jedna Aleja platana

odmah počinjala tu kraj Izvora vječnosti,

tri tisuće metara visoka

pa se i zavšavala.

 

Neznano poslije,

vjekovima možda,i

spredala se priče i legende,

nekad oživljene,češće zaboravljene.

Tko je ta djevojčica da prostiš

i k'tomu čiji je taj Princ Mali bio.

 

Jednom davno poslije,

ljubavnici besprizorni neki hodiše

putem negdašnjim Aleje platana 

što počinjala je odmah tu kraj Izvora, 

Života tri kilkometra epoha dugačka bila,

pa se završavala

kod Okamenjene gromade djevočicinog Krika,

pored nestalog Izvora Ljubavi,

što počinjao je na početku iščezle Aleje platana

 

A šta se zbi sa Princem malim,

nezrela ljubavnica kao da se pita.

Baš me briga,

spreman odgovor hita,

bradatog ljubavnika ogromne ćele.

Ko ga šiša, iskre pakosti u oči sjele,

Ko ga šiša odjekuje,

dok brada ljubi sirovo,

grli surovo

i gazi neke nove,

tek narasle djevičanske ljubičice.

 

Bila jednom nekad davno jedna Aleja platana

odmah počinjala tu kraj Izvora ponovnog postanja

tri kilometra vijekova dugačkog nijećenja,

pa se završavala.

 

Ta se javi vapaj tihi,

lijepo molim pomenute ljubavnike gore,

i još gore malo više,navedene;

majku,oca čak i kćerku,sina.molim:

Ne spominjite nikad više,

Princa malog,

odlutalog,

za vaš život nedoraslog.

Pustite ga ga neka sanja,

da me voli,

da me bere,

da mi bere,

ruže snene,

nježne moje mirisave

ljubičice djevičanske,

pa i ruže procvjetale

Samo jednu kaznu

slomljenog srca mog i njegovog

ja mu želim,

kunem i proklinjem

neka sanja,

u snovima pjesme,

 ljubavi bajke piše.

 

 J‘oš neka sanja ,

     nema  može,

     jasno mora

     dječačkim srcem svojim

prečistom dušom svojom

A  bez suza i bez tuge

A  čvrsto štiti,brižno čuva,nježno mazi

O  ljubav iskrenu našu vječnu

 J‘ edinu mirisavu,

     djevičansku ljubičicu svoju

      zadirkuje ktomu  igra se i juri.

 

Vrišti okamenjena gromada Nevinosti djevočicinog lika.

Od primalnog krika poteče

Izvor ponovnog susreta,

odmah netom,

vjetrom nošen

olista nagovještaj one Aleje platana

što počinjala je tu kraj izvora Ljubavi,

 tri kolometra dugačkabila,

pa opet počinjala.

 

Ima jedna nova aleja platana

u kojoj jedna Bajka prastara svoje snove odmara

i počinje da sanja ,

tu odmah kraj Izvora Vječnosti ,

o nekoj  drugoj,

J  ‘oš neznano dugoj

prelijepoj bajci  djevojčici miloj veseloj

A  o ruži čarobnoj najljepšoj ,mirisnoj ljubičici najnježnijoj

O  krajoliku najsjajnijem nevinom ,ljepoti duge u očima snene djevojčice i Princa malog 

O nevinosti tuzi gdje sreća samuje,igra se i juri

 J‘er nikad ne završava bajka koju ljubav ljubavi piše.

 

Onako po dječiji rečeno

ljubav ne mogu ubiti

ni tri tisuće vijekova

što prijeteć Aleji platana,

podmuklo kruže oko Izvora ljubavi.

 

Ispričavši svoju bajku,

djevočica danas plače prvi put.

 

Svaki dan je stvoren za dodire

 

 

 

Plišani dodiri

 

 

Nestvarni krajolik

 

Muzika stara

 

 

 

Svaki dan je stvoren  za dodire

plavetan i nasmijan

pođeđe purpurom svjetlosan

sjećanjem iskona doziva

dođi kući mila

tu je ležaljka ljubavlju milovana

dosta  bobičastog voća

i ohlađeni čaj za tebe

kao snena maza ušuškaš se

na grudima uskovitlanih bura

spelujući djetinjoj duši

blagost tvoje dobrote

a pogled u nebo nježi

cvijetni đardin se smješi

miris neljubljene trešnje na usnama

krajolik sasvim dostatan da  mniješ

ljubav

i sam od sebe otme se jecaj

Hvala Gospode

 

 

Bleki – Poklon tango

 

Gdje li su nestali

tko mi ukrade

naše umilne dane

bolera

što ste plesale samo meni

grlice mile moje

meni još muzika đardina plamti

oko suzom sja

nikako niz lice da klizne

zna

kraj još nije došao

dok srce šapuće pjesme ljubavne

bdi nad mojim poklon tangom

poslijednjim i najnježnijim

koji se primiče

i treba da se otpleše

prije nego me koraci njegovi

zabunom

koje li sreće

tebi dovedu

ljubavi moja

Prever – Neko

To je bilo jednog utorka oko četiri časa posle podne
meseca februara
u kuhinji
neko je ponizio služavku
Ranio je u dubinu njenog bića
nešto što je bilo još netaknuto
upravo je načeto
i opustošeno
Nešto što je još bilo živo
i što se smejalo ćutke
Ali
neko je ušao
rekao neku tešku reč
jer je razbila nešto
i to što se u njoj još moglo radovati
prestalo je zauvek da se smeje
Služavka je ostala ukočena
ukočena pred kantom za smeće
i onda je počela da drhti
Ne sme nikako sada da počne da plače
Jer ako počne da plače
služavka za sve
dobro zna
da neće nikako umeti
da se zaustavi
Ona u sebi nosi toliku bedu
već vrlo dugo je nosi kao zamrlo dete što još daje neke znake života
Ona zna dobro
čim prva suza krene
sve druge će za njom
i to će napraviti takvu buku
koju niko živ neće moći podneti
oteraće je
to zamrlo dete u njoj onda će potpuno umreti

Ućuta šta je drugo mogla.

Tako to pogan , bagra i fukara radi

Les protecteurs de l’islam! 🇸🇦

Les protecteurs de l’islam!Pendant que les yamenites meurent de faim eux : …

Gepostet von Tansaout mon village am Mittwoch, 19. Juni 2019

 

Tako te prave hanefije rade.

Ništa žena , djeca , merhamet.

Jedan izbjeglički logor u Jemenu ili bilo gdje u svijetu se mogao danima hraniti.

 

A sada umjesto bradatih  licemjera i pogana , zamislite istovjetnu bosansku felu i  krvopije,

troglavatu nacionalističku bagru i fukaru, njihovu mafiju  i njihovo sveštenstvo.

Umjesto umirućeg jemenskog dječaka zamislite   našu djecu.

 

To je ono što nas čeka ako se na vrijeme ne otrijeznimo.

 

Galerija Bosna zemlja Božije milosti u 15 03

 

 

Krasnodarje  Prirodni postament

Krasnodarje                                                                          Prirodni postament

 

A gdje sam ja Gore u uglu na strani srca

A , gdje sam ja                                                                   Gore u uglu na strani srca

 

Iznad mora  U središtu bure

Iznad mora                                                                       U središtu bure