Plitkoumnost Milorada Dodika

 

BY ADMIN ONI NAMA, MI NJIMA

Čitajte i pamtite!

Mi nemamo ništa protiv Milorada Dodika, kao niti protiv bilo koje bagre i fukare.
On(i) sebe , svojim primitiviznom , glupošću ,fašisoidnošću i neznanjem uvijek  gura (ju) u prvi plan:

Agencije prenose „pamet“ i pobožnost velikosrbina ,pobornika genocida i četništva Milorada Dodika , ( 22.02.2018. )

„Mislim da smo ušli u godine završetka ovog svetog mjesta kao izraz želje i težnje srpskog naroda koji nije nikada odustao i naše crkve da baš na ovom mjestu gdje je pogubljen Sveti Sava se izgradi ovako veličanstven hram.“

Nećemo obazirati pažnju na njegovu nepismenost.To je opšte poznata činjenica.
Sa načinom sticanja diplome i nije očekivati drugačije.
Obratimo pažnju na neistinitost ,historijsku neutemeljenost i izrečenu glupost.

Nećemo nepismenu pijačarsku fukaru učiti historiji, ali radi čitalaca ,moramo skrenuti pažnju na osnovne podatke:

-Rastko Njemanjić , se rodio 1174. u mjestu Ras, u blizini današnjeg Novog Pazara, u Raškoj oblasti,
kao najmlađi sin velikog župana Stefana Nemanje i njegove supruge kneginje Ane.
Godine 1191. Sa sedamnaest godina, Rastko je otišao na Svetu Goru i zamonašio se naredne godine.
Monaškog imena Sava je postao prvi arheiskop novoproglašene samostalne raške crkve koju je 1219 g.
odvojio pd Ohridske arhiepiskopije .
Umro je u bugarskoj prijestolnici Velikom Trnovu 1236. hodine, od uplae pluća.
Sahranjen je u manastiru Svetih četrdeset mučenika.
Njegov bratić kralj Vladislav je 6. maja 1237. prenio njegove mošti u manastir Mileševa u Srbiji.
Sinan-paša ,svetogrditelj ,je 27. aprila 1594. Mošti odnio na Vračar i spalio ih.
Kasnije, mnogo kasnije Rastko Njemanjić je beatificiran u Svetog Savu.

I sada neuki i plitkoumni Milorad Dodik, smješta , „ubija“ / pogubljuje Svetog Savu , ni krivog ni dužnog na Vračaru 1594. godine.

Aferim . Sada se mošti Svetog čovjeka preokreću u grobu kao ringišpil.

No , šta drugo očekivati od glupavog fašiste , čojeka koji pretenduje da bude vječni satrap “svih srba” sa ove strane Drine.

 

Bookmark the permalink.

Komentariši